Iranian Journal of Nursing Research

fa بررسی رضايت دانشجويان و مدرسين پرستاری و مامايی از به کارگيری سيستم آموزش الکترونيکی ترکيبی Satisfaction of Student and faculty members with implementing Blended-E-Learning سایر others آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: با توجه به نارسايی‌های سيستم فعلی آموزش و روش‌های سنتی در آماده نمودن حرفه‌ای دانشجويان و با عنايت به نياز مبرم گروه پزشکی به دانش نوين و جامع، بايد روش‌ها و شيوه‌های آموزشی را که قادر باشد دانشجويان را خودمحور، خود راهبر و برخوردار از قدرت استدلال و قضاوت بار آورد، مورد استفاده قرار داد. در اين پژوهش روش‌های معلم محوری و يادگيرنده محوری مورد بررسی و مقايسه قرار گرفت. هدف از اين پژوهش تعيين و مقايسه تأثير يادگيری خواندن صحيح الکتروکارديوگرام با استفاده از سه روش سخنرانی (معلم محوری) و حل مسأله و خودآموز با رايانه (يادگيرنده محوری) در دانشجويان ترم 4 کارشناسی پيوسته پرستاری دانشکده پرستاری مامايی شهيد بهشتی سال 86-1385 بود. روش: اين پژوهش به صورت نيمه تجربی سه گروهی با اندازه‌گيری قبل و بعد است که بر 41 دانشجوی ترم 4 کارشناسی پرستاری انجام شد. قبل از شروع آموزش، در هرسه گروه پيش آزمون انجام گرفت و پس از اتمام دوره آموزش در هر سه گروه پس آزمون نيز انجام گرفته و ميزان تأثير روش‌های آموزشی بر يادگيری مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‌های حاصل از اين پژوهش نشان داد که تفاوت ميانگين نمرات پس آزمون خواندن صحيح الکتروکارديوگرام در سه گروه آموزشی با انجام آزمون آناليز واريانس يک طرفه آماری با هم اختلاف داشت (001/0p<، 38/2=df، 695/12=f). يعنی هر سه روش آموزشی در يادگيری مؤثر بود و آزمون توکی نشان داد که گروه يادگيری به روش خود آموز با رايانه از دو گروه ديگر متفاوت بود و در زير مجموعه‌ای جدا از دو گروه ديگر قرار گرفته است و اين دو گروه خود با يکديگر تفاوتی ندارند. آزمون آماری کروسکال واليس نشان داد که بين روش‌های مختلف يادگيری با سطوح يادگيری دانشجويان ارتباط معنادار آماری وجود دارد (001/0p<، 2=df، 615/16=2). نتيجه‌گيری: از يافته‌های اين پژوهش می‌توان چنين نتيجه گرفت که هر سه روش آموزش در يادگيری دانشجويان تحت بررسی مؤثر بود ولی اثر روش آموزش به روش خود آموز با رايانه از دو روش ديگر کمتر بود. با توجه به تعداد اندک نمونه، انجام مطالعات ديگری با تعداد نمونه بيشتر و در ساير دروس پيشنهاد می‌گردد. Introduction: Considering present inadequacies of educational system in preparing students professionally as well as the medical team’s need for novel and holistic knowledge, the educational methods should be applied which can promote independency, self-directing, reasoning and judgment of the students. The study compared the teacher oriented and learner oriented educational methods. Methods: A semi-experimental study was conducted to compare the three groups, after and before the intervention. 41 nursing students in their forth semester were recruited in the study. Pre-test and post-test was taken before and after the intervention in all three groups to assess the effects of applied methods on learning. Results: The results revealed a significant difference in mean scores of post-test among the three groups by means of one-way analysis of variance [f=12.695 ,df (2,38), P<0.001]. All thee methods were effective. Tukey test showed a difference between the self-learning via internet group with the others, but no difference between the other two. The kruskal-wallis test showed a significant difference between students’ level of learning and learning methods (df =2, x²=16.615, P<0.001). Conclusion: The study showed the effectiveness of all three methods but the effect of self-learning via internet was lower than others. The study recommends future research studies with bigger sample size, also on other course subjects due to its small sample size. واژه‌های کليدی: يادگيری، سخنرانی، حل مسأله، خودآموز با رايانه، دانشجويان پرستاری، الکتروکارديوگرام 7 15 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-415-3&slc_lang=fa&sid=fa

fa نگرش دانشجويان پرستاری به بيماری‌های روان Nursing students' attitude toward mental illnesses پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: نگرش‌ها در هدايت رفتار انسان ها به سوی اهداف، آگاهی از پيامدهای آن و پردازش مؤثر اطلاعات پيچيده درباره محيط زندگی نقش بسزايی دارند آمادگی افراد برای پذيرش و حمايت از بيماران روانی نيز به مقدار قابل توجهی در بازگشت موفق بيماران به جامعه تأثير دارد. اين مطالعه با هدف بررسی نگرش دانشجويان پرستاری به بيماری‌های روان انجام گرفت. روش: در يک مـطالعه توصيفی - تحليلی 153 نفـر دانشجوی پـرستاری دانشکده پرستاری و مامايی تبريز در نيمسال دوم سال تحصيلی 1386- 1387 (کل جامعه پژوهش) انتخاب شدند. ابـزار گردآوری داده‌ها شامل دو بخش مشخصات دموگرافيک و پرسشنامه 34 سؤالی نگرش نسبت به بيماری‌های روان (OMI) بود. تجزيه و تحليل داده‌ها در نرم‌افزار SPSS v. 11.5 انجام گرفت. يافته‌ها: يافته های اين پژوهش نشان داد که ميانگين نمره کلی نگرش دانشجويان نسبت به بيماری‌های روان بالاتر از ميانگين آزمون بوده و درکل نگرش دانشجويان نسبت به بيماری‌های روان مثبت بود (18/13±44/117). آزمون آماری آنـاليز واريانس يک طرفه ميانگين نمره کل دانشجويان پرستاری در مورد نگرش نسبت به بيماری‌های روان را بر حسب سال‌های مختلف تحصيلی معنادار نشان داد (001/0=p و 69/6=F). در کل دانشجويان پـرستاری اعـتقاد کمتری به جــداسازی، اعمال يک سری اقدامات محدودکننده و شرم‌آور بودن و پنهان نگه داشتن وجود اين بيماری‌ها و اعتقاد بيشتری به همدلی و مهربانی، پيشرفت روند درمان و وجود يک سری رفتارهای کليشه ای و منفی در اين بيماران داشتند. نتيجه‌گيری: اگر چه يافته‌ها نشان داده است نگرش مثبت دانشجويان بالاتر از ميانگين بوده ولی با توجه به ميزان نگرش منفی خصوصاً در ابعاد داشتن تفکر قالبی در مورد اين بيماری ها، لزوم توجه بيشتر مربيان روان پرستاری و گنجاندن بحث‌های عميق تر در مورد شناسايی ريشه‌های اين نگرش‌ها و اصلاح آن در قالب برنامه‌های آموزشی وجود دارد. Introduction: Attitudes play an important role in directing human behaviors to goals, being aware of outcomes and efficient processing of complex information about the life world. People preparedness for accepting and supporting mentally ill persons has a great impact on patients’ successful integration in the society. The study aimed at assessing the attitude of nursing students toward mental illnesses. Methods: In this descriptive-analytical study, a census sample of 153 nursing students who were studying in second semester was participated (Total numbers of study population). Data was gathered using a two-part questionnaire consisted of demographic characteristics and a 34 items questionnaire on attitude toward mental illnesses (OMI). Data were analyzed by SPSS (version 11.5) software. Results: The results indicate that participants’ mean scores of OMI, was higher than the test’s average score and students had a positive attitude toward mental illnesses (117/44±13/18). One-way analysis of variance showed a significant mean difference among students in different education years (F=6.69, p≤0.001). In general, nursing students didn’t believe much on isolation, restrictions, hiding the illness and stigmatization but on sympathy and compassion, good treatment progress and some stereotypical negative behaviors of patients. Conclusion: Even though students’ positive attitude was higher than the average score, but considering negative attitude in having stereotyping thoughts on mental illnesses, there is a need for more attention of nursing instructors in including profound discussions in order to recognize the sources of such attitudes and correcting them through educational plans. نگرش، بيمارهای روان، دانشجويان پرستاری Key words: Attitude, Mental illnesses, Nursing students 17 23 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-9-2&slc_lang=fa&sid=fa

fa بيماری مولتيپل اسکلروزيس و عادات فکری استرس‌زا Multiple Sclerosis and stressful thought habit پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: بيماری مولتيپل اسکلروزيس نوعی بيماری پيشرونده و تحليل برنده غلاف ميلين سلول‌های عصبی در سيستم عصبی مرکزی است علت بيماری مشخص نيست اما عوامل متعددی از جمله سابقه ابتلا به بيماری‌های عفونی، نقص سيستم ايمنی، استرس و تنيدگی و عوامل محيطی متعدد می‌تواند در ايجاد بيماری مؤثر باشد. بيماری مولتيپل اسکلروزيس به عنوان يک بيماری مزمن با بروز ناگهانی و غير قابل پيش‌بينی سبب بروز استرس های گوناگون در ابعاد مختلف زندگی بيماران می‌گردد. به نظر می رسد آگاهی از ميزان استرس بيماران می تواند گامی مؤثر در جهت مقابله با استرس باشد. مطالعه حاضر به منظور تعيين ميزان استرس در بيماران مبتلا به MS مراجعه‌کننده به انجمن مولتيپل اسکلروزيس ايران انجام شده است. روش: اين مطالعه يک مطالعه مقطعی می‌باشد. نمونه‌های اين پژوهش 600 بيمار مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس بودند که به روش نمونه‌گيری مستمر انتخاب شدند و پس از توضيح کار و کسب رضايت پرسشنامه‌های خود ايفا (پرسشنامه استاندارد سنجش استرس کودرون) جهت تکميل در اختيار بيماران قرار داده شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از شاخص‌های آماری توصيفی و آزمون آناليز واريانس يک طرفه استفاده شد. يافته‌ها: داده‌ها نشان داد ميزان استرس در سطح عادات فکری و زندگی شخصی (3/79%) بيماران دارای عادات فکری استرس‌زا و همچنين (3/76%) نمونه‌ها دارای بافت استرس‌زا در زندگی شخصی بودند. آزمون آماری آناليز واريانس ارتباط معناداری را بين ميزان استرس در سطح عادات فکری و سن (01/0=p)، وضعيت اشتغال (00/0=p) و طول مدت بيماری نشان داد (000/0=p). نتيجه‌گيری: از آن جا که نتايج حاصل از مطالعه ميزان استرس بالايی را در بيماران نشان داد شناسايی منابع ايجادکننده استرس و ارايه آموزش‌های مناسب جهت مقابله و يا سازگاری با استرس‌های ناشی از بيماری مزمن MS جهت ارتقا کيفيت زندگی بيماران ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: Multiple Sclerosis (MS) is a demyelinating progressive disease which afflicts central nervous system. The cause remains uncertain but various factors such as infection, stress, immune deficiency and environmental factors may contribute to this disease. As a chronic disease with sudden and unpredictable attack, MS results in various stresses in patients’ lives. It seems that the more we know the extent of stress in patients’ lives, the more we can control it. The present study aimed at determining the extent of stress in patients suffering from MS who have referred to MS Association of Iran. Method: A cross sectional study was conducted using sequential sampling to recruit 600 patients suffering from MS. Data were collected through a self-administered questionnaire (Coudron questionnaire). Descriptive statistics and one-way analysis of variance were used to analysis the data. Results: 79.3% of the patients had stressful thought habits and 76.3 % of them had stressful context in their private lives. Results of one-way analysis of variance showed a significant relationship between the amount of stressful thought habits and age (P=0.01), employment status (P=0.00) and duration of disease (P<0.000). Conclusion: Since the findings of this research revealed high stress of MS patients, identifying stress sources to improve their life qualities, providing appropriate education for coping and adapting with chronic disease related stress, seems to be necessary. استرس‌زا، مولتيپل اسکلروزيس، عادات فکری استرس‌زا Stressor, Multiple Sclerosis, Stressful thought habits 25 32 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-438-4&slc_lang=fa&sid=fa

fa خشونت فيزيکی محل کار از ديدگاه پرسنل فوريت‌های پزشکی در استان آذربايجان شرقی Physical violence in working environments: Viewpoints of EMT' personnel in East Azerbaijan Province پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: پرسنل فوريت های پزشکی در موقعيت های پرتنشی با بيماران خود مواجه می شوند و اين امر می تواند منجر به بروز خشونت عليه آنان گردد. تاکنون ماهيت خشونت فيزيکی عليه پرسنل فوريت های پزشکی در کشور ايران بررسی نشده است. بنابراين، هدف اين مطالعه تعيين انواع خشونت فيزيکی محل کار عليه پرسنل فوريت های پزشکی استان آذربايجان شرقی از ديدگاه اين پرسنل می باشد. روش: اين پژوهش از نوع توصيفی می باشد که در سال 1387 انجام گرفت. جامعه پژوهش عبارت بود از 160 نفر از پرسنل فوريت های پزشکی شاغل در مراکز اورژانس پيش بيمارستانی استان آذربايجان شرقی که با روش سرشماری به عنوان نمونه مطالعه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از يک پرسشنامه ترکيبی استفاده گرديد که مشخصات فردی-اجتماعی پرسنل مورد بررسی، فروانی خشونت فيزيکی عليه آنان و عوامل مؤثر با بروز خشونت در اورژانس پيش بيمارستانی از ديدگاه اين پرسنل را بررسی می نمود. پرسشنامه ها با پست برای واحدهای مورد مطالعه ارسال شد 138 پرسشنامه برای محققين عودت داده شد (ضريب بازگشت 25/86%). برای تجزيه و تحليل يافته ها از نرم افزار آماری SPSS v.13 و آمار توصيفی استفاده گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد که 7/37% از پاسخگويان گزارش نمودند که در سال گذشته خشونت فيزيکی را در محل کار خود تجربه نموده اند. از ديدگاه پرسنل شايع‌ترين علت خشونت محل کار عليه آنان کمبود آگاهی مردم به وظايف پرسنل فوريت پزشکی بوده است. بيشترين واکنش پاسخگويان به خشونت فيزيکی دعوت کردن مهاجمين به آرامش بوده است (9/52%) و مهم‌ترين دليل برای اين واکنش بيهوده بودن پی گيری موارد خشونت (1/34%) ذکر شده است. نتيجه‌گيری: نتايج اين پژوهش، در مقايسه با نتايج مطالعات کشورهای ديگر، نشان‌دهنده شيوع نسبتاً بالای خشونت فيزيکی عليه پرسنل فوريت های پزشکی استان آذربايجان شرقی می باشد. برای کاهش سطح خشونت فيزيکی عليه اين پرسنل آموزش عمومی و همچنين، آموزش کادر فوريت پزشکی در زمينه کنترل خشونت توصيه می شود. Introduction: Emergency medical technician (EMT) personnel encounter with their patients in stressful situations which may result in workplace violence (WPV) against them. There is no relevant study undertaken to investigate physical WPV against Iranian EMT personnel yet. Therefore, the present study was designed to determine the nature of physical WPV toward EMT personnel in East Azerbaijan Province (EAP). Methods: This descriptive study was undertaken in 2008, with a sample of 160 EMT personnel drawn from pre-hospital settings in EAP. They were selected by census sampling. Data were gathered through a posted questionnaire (with a response rate of 86.25%) consisting of participants’ social and personal characteristics, the prevalence of physical assaults and violence incidence’s relevant factors from their point of view. All statistics were computed using the SPSS software (version 13). Results: Results showed that 37.7% of respondents experienced physical assault during the previous year. The most frequent response to physical WPV was “to invite the offender to calm down” (9/52%) since they considered it useless to follow up the case (34.1%). Conclusion: The study reveals the high frequency of violent events on EMT personnel in EAP, compare to other countries. To make the violence level against personnel down, public education and continuing education for EMT personnel is recommended. خشونت محل کار، خشونت فيزيکی، تکنسين فوريت‌های پزشکی Workplace violence, Physical Violence, Emergency Medical Technician 33 41 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-465-2&slc_lang=fa&sid=fa

fa بررسی ارتباط نگرانی‌های قبل از عمل و آشفتگی‌های خواب در کودکان تحت عمل جراحی بستری در بيمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی کرمان Preoperative worries and its association with sleep disturbances in children admitted for surgery to Kerman medical university hospitals پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: دوران قبل از عمل جراحی می‌تواند اثرات مخربی برای کودک داشته باشد. نگرانی قبل از عمل با اختلالات رفتاری متعددی بعد از عمل جراحی ارتباط دارد. با توجه به اين که 65% کودکانی که تحت عمل جراحی قرار می‌گيرند از نگرانی قبل از عمل رنج می‌برند، بنابراين تعيين ارتباط نگرانی با اختلالات رفتاری می‌تواند به تشخيص بهتر اين عوارض توسط پرستار کمک کرده تا با برنامه‌ريزی صحيح در جهت کاهش نگرانی‌های قبل از عمل از بروز عوارض و اختلالات بعد از عمل جراحی کم کرد. هدف مطالعه حاضر تعيين ارتباط نگرانی‌های قبل از عمل و آشفتگی‌های خواب در کودکان تحت عمل جراحی بستری در بيمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی کرمان می‌باشد. روش: اين پژوهش، يک پژوهش توصيفی- تحليلی از نوع همبستگی می‌باشد که در آن ميزان نگرانی قبل از جراحی و ارتباط آن با آشفتگی‌های خواب بعد از جراحی مورد بررسی قرار گرفته و اطلاعات در يک مقطع جمع‌آوری گرديده است. 309 کودک سن بين 14-8 ساله که تحت عمل جراحی و بيهوشی قرار گرفتند به عنوان آزمودنی در اين تحقيق شرکت کردند. جهت جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه استاندارد نگرانی قبل از عمل شامل 4 بعد (بيماری، جراحی، بستری شدن و تزريقات) و پرسشنامه پژوهشگر ساخته اختلالات خواب شامل 4 بعد (آشفتگی‌های کلی خواب، آشفتگی‌های قبل از خواب، آشفتگی‌های حين خواب، آشفتگی‌های بعد از خواب) می‌باشد، جمع‌آوری گرديد. داده ها با نرم افزار SPSS v.13 و با استفاده از آزمون‌های آماری آناليز واريانس يک طرفه و ضريب همبستگی پيرسون و آمارهای توصيفی تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها: از 309 کودک شرکت‌کننده در اين تحقيق، 118 نفر دختر و 191 نفر پسر با ميانگين سن 64/10 سال بودند. کمترين ميزان نگرانی مربوط به سن 14سال و بيشترين مربوط به سن 12 سال بود. همبستگی مثبت و معناداری بين نگرانی‌های قبل از عمل و آشفتگی‌های خواب بعد از عمل مشاهده شد (31/0=r) کودکانی که تحت عمل جراحی تنفس قرار گرفتند بيشترين و کودکانی که تحت عمل جراحی برداشت توده قرار گرفتند کمترين ميزان نگرانی را داشتند. و ميزان نگرانی در افرادی که از استان‌های ديگر آمده بودند بيشتر ديده شد و ارتباط معنادار معکوس بين نگرانی و سن ديده شد (05/0p<). ارتباط معناداری بين نوع بخش و محل سکونت با نگرانی يافت نشد. آشفتگی‌های خواب با سن ارتباط معنادار معکوسی نشان دادند (05/0p<) و رابطه ای بين آشفتگی‌های خواب و بخش بستری و محل سکونت ديده نشد. عوامل نگرانی کودک ارتباط مثبت معناداری با سن، جنس و نوع جراحی نشان دادند (05/0p<). نتيجه‌گيری: يافته‌های اين بررسی نشان می دهد که کودکان زيادی در هنگام عمل جراحی دچار ترس و نگرانی می‌شوند و اين ترس و نگرانی با آشفتگی خواب آن‌ها ارتباط مستقيم معناداری دارد. اين يافته حداقل دو کاربرد زير را دارد. نخست اينکه نشان می دهد موضوع آن‌قدر اهميت دارد که ضروری است در زمينه ابعاد مختلف آن مطالعات بيشتری انجام شود. دوم اينکه پرستاران می-بايست با همکاری تيم سلامت برنامه ای برای کاهش ميزان نگرانی کودکان و حتی والدين آن‌ها تدوين کرده و اين برنامه را به صورت يکی از اقدامات سازمانی خود در مراقبت از کودکان تحت عمل جراحی درآورند. Introduction: Preoperative worries can have adverse impacts in children. It has associations with a number of behavioral disturbances after the surgery. Considering the rate of 65% of children candidates for surgery, suffering from preoperative worries, recognition of worries relationship with behavioral disturbances has great impotence. It could help nurses to diagnose such complications better in order to have a proper plan for reducing preoperative worries and disturbances after surgery. The study aimed at determining the association of preoperative worries and sleep disturbances in children undergo surgery in hospitals affiliated to Kerman Medical University. Method: A correlational descriptive – analytic study was conducted cross-sectionally. A total of 309 children, aged 8-14 years old were who had undergone general anesthesia and surgery, participated in the study. Data were collected through standard preoperative worries questionnaire in four dimensions of disease, surgery, hospitalization and injection procedures, and sleep disturbances questionnaire (researcher- made) in 4 domains of general sleep disturbances, disturbances prior to sleep, disturbances during sleep and disturbances after sleep. All statistics were computed using the SPSS software (version 13). ANOVA and Pearson correlation coefficients were used as statistical tests for analysis. Results: Among 309 participants, 118 were female and 191 males. Their mean age was 10/64 years old. 14 years old participants had the minimum scores of worries and 12 years old ones, the maximum. The results showed a significant correlation between preoperative worried and sleep disturbances after surgery (r=0/31). The children who underwent respiratory surgery had the highest levels of worries and the children with mass resection surgery showed the lowest levels of worries. Also, the children who had come from other provinces expressed more worries. A negative correlation was found between worries scores and age (p>0.05) but no significant correlation between worries scores hospitalized care units and residential place (p>0.05). Worried related factors had significantly positive correlation with age, gender and kind of surgery (p>0.05). Conclusion: The study revealed that children experience fear and worries in surgery which is directly associated with their sleep disturbances. The study calls for more investigation on different aspects of issue. Nurses should provide plans for decreasing levels of children and their parents’ worries in collaboration with other health team members and make it as an acting plan for taking care of such children. نگرانی قبل از عمل، آشفتگی‌های خواب، کودکان، عمل جراحی Preoperative worries, Sleep disturbances, Pediatrics, Surgery 43 53 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-378-4&slc_lang=fa&sid=fa

fa معيارهاى ازدواج از ديدگاه دانشجويان مجرد دانشگاه علوم پزشکى مازندران Assessing unmarried students’ marital criteria in Mazandaran University of Medical Sciences in 2006 پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: ازدواج و تشکيل خانواده يکى از عوامل مؤثر در بهداشت روان و شيوه زندگى افراد محسوب مى‌شود که نقش آن در کاهش نابسامانى‌هاى فردى و اجتماعى مشخص گرديده است. به منظور برنامه‌ريزى اصولى و بالابردن سطح آگاهى جوانان از معيارهاى صحيح ازدواج اطلاع از نظرات آنان ضرورى است. اين مطالعه با هدف تعيين معيارهاى ازدواج از ديدگاه دانشجويان مجرد دانشگاه علوم پزشکى مازندران در سال 1385 مى‌باشد. روش: پژوهش حاضر به روش توصيفى - تحليلى با استفاده از روش نمونه‌گيرى تصادفى سيستماتيک با تعداد 380 دانشجوى دختر و پسر مجرد دانشگاه علوم پزشکى مازندران در سال 1385 انجام گرديد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌اى شامل مشخصات فردى و معيار ازدواج بود. معيارهاى انتخاب در سه سطح ليکرتى خيلى مهم، مهم تاحدودى مهم تعيين مى‌شدند. يافته‌هاى حاصله با استفاده از آزمون آمارى توصيفى و آزمون استنباطى کاى دو به استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: داده‌ها نشان داد که 60% دانشجويان مؤنث و در محدوده سنى 23-18 سال قرار داشتند. اکثر اين دانشجويان (7/46%) در ترم تحصيلى 4-1 قرار داشتند. همچنين يافته‌ها نشان داد که نگرش دانشجويان نسبت به معيارهاى تفاهم اخلاقى و وفادارى در حدود بالاى 90% و در معيارهاى مسؤوليت‌پذيرى و زيبايى و جذابيت بيش از 70% در حد خيلى مهم ارزيابى گرديد. ميزان اهميت معيارها با متغيرهاى سن، جنس، مقطع تحصيلى و معيارهاى انتخاب همسر مثل: تفاهم اخلاقى، وفادارى به همسر، زيبايى و جذابيت ظاهرى، رضايت والدين، عشق و علاقه، تشابه تحصيلى، داشتن مذهب مشترک، تشابه علاقه و سليقه در زندگى، عدم وجود بيمارى ارثى در خانواده ارتباط و تفاوت معنادارى دارد. به طورى که معيارهاى ارزشمند براى دانشجويان پسر به ترتيب تفاهم اخلاقى، وفادارى، مسؤوليت‌پذيرى، زيبايى و جذابيت ظاهرى و شناخت قبل از ازدواج، اما براى دانشجويان دختر تفاهم اخلاقى، وفادارى، رضايت والدين، شناخت قبل از ازدواج، عشق و علاقه، مسؤوليت‌پذيرى، زيبايى و جذابيت ظاهرى بوده است. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاى فوق مى‌توان نتيجه گرفت که معيارهاى ازدواج دانشجويان مطالعه شده اعم از پسر و دحتر، مبتنى بر ارزش‌ها و معيارهاى اصيل و فرهنگى است. لذا از منظر تأمين بهداشت و سلامت ازدواج که يکى از رسالت‌ها و وظايف اجتماعى حرف بهداشتى و درمانى از جمله پرستارى است، بيش از اينکه در صدد فراهم نمودن امکانات مالى آن تلاش کنيم، براى تسهيل و بقاى ازدواج‌ها بايد شرايطى و بسترى‌هايى را با رعايت معيارهاى فرهنگى، دينى و اجتماعى فراهم کرد تا دانشجويان پسر و دختر بتوانند با باورهاى و سلوک اخلاقى و تعهد و مسؤوليت‌پذيرى همديگر قبل از ازدواج آشنا شوند. Introduction: Marriage is one of the effective factors in the mental health and individuals life styles which its role in reducing personal and social disruptions has been acknowledged. In order to plan properly and increase youth’s awareness of right marital criteria, get to know their viewpoint is necessary. The study aimed at assessing single students’ marital criteria in Mazandaran University of Medical Sciences, 2006. Methods: Using descriptive- analytic study method, 380 unmarried male and female students were selected through systematic random sampling. The data were collected using a questionnaire consisting demographic characteristics and marriage criteria, on a 3-point rating scale from very important, till important to some extent. All statistics were computed by the SPSS software data, using X2 test. Results: Most of the participants were female, ranging in age from 18 to 23 years. The students, mostly (46.7%) were studying in 1-4th semesters. In general, the participant had positive attitude to marriage. Variables like age, sex and level of education were significantly correlated with spouse selection criteria like mutual understanding, faithfulness, beauty and attractiveness, parents’ agreements, love, education similarities, having same religion, having same taste, and not having heritable disease in the family. Conclusion: The study revealed the valuable criteria for the male students as mutual understanding, faithfulness, being responsible, beauty and attractiveness and knowing each other before marriage. The valuable criteria for female student were mutual understanding, faithfulness, parent’s agreement, knowing each other before marriage, love, being responsible, beauty and attractiveness. Youth marriage should be facilitated by providing financial supports and more protection, knowing their viewpoints. معيار ازدواج، دانشجويان Marriage criteria, Student 55 62 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-456-2&slc_lang=fa&sid=fa

fa تجربه بيماران از نماز در بيمارستان Patients’ experience of prayer in hospital پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: نماز يک عملکرد معنوی است که باعث ارتباط با موجود متعالی می‌شود و يک عمل ساده برای برگرداندن ذهن و قلب بسوی مقدسات است. نماز يک عملکرد اساسی در بيشتر اديان عمده جهان از جمله اسلام، مسيحيت، يهوديت، بوديسم و غيره است. متون زيادی در رابطه با دين، معنويت و شفا وجود دارد. گر چه ارتباط بين نماز و سلامتی بسيار بيان شده است محققين هنوز بسيار بايد ياد بگيرند. ما هنوز درباره نماز و مشکلاتی که بيماران در اقامه آن مواجه‌اند چيزی نمی‌دانيم. اين مطالعه به منظور تبيين تجارب بيماران از نماز در بيمارستان انجام شده است. روش: مطالعه حاضر با روش کيفی با رويکرد تحليل محتوا انجام شده است. نمونه گيری به روش آسان و در دسترس با انتخاب تعداد 33 بيمار بستری در بيمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اردبيل انجام شد و روش جمع‌آوری داده‌ها مصاحبه نيمه ساختار يافته بود. مصاحبه‌های ضبط شده کلمه به کلمه پياده گرديد. برای کاهش داده‌ها، نام‌گذاری داده‌ها و به دست آوردن کدهای تحليلی و در نهايت تشخيص موضوعات از روش تحليل محتوا استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌های حاصل از تحليل داده‌ها به دسته‌بندی‌های زير ختم گرديد: موانع اقامه نماز، امکانات لازم برای اقامه نماز، تطبيق، نتيجه اقامه نماز در بيمارستان و عوامل تسهيل کننده نماز. نتيجه‌گيری: نتايج نشان داد که بيماران در اقامه نماز، اين نياز اساسی روحی و معنوی خود در بيمارستان با مشکلات عديده‌ای روبرو هستند و متأسفانه هيچ گونه کمکی در اين مورد انجام نمی‌گيرد. در پايان با توجه به نتايج مطالعه پيشنهاداتی برای بهبود کيفيت و کميت اقامه نماز در بيمارستان ارايه گرديد. Background: Prayer is a “spiritual practice which establishes communication with a higher being and is the simple act of turning our mind and our heart to the sacred. It is an act central to the practice of most major world religions, including Christianity, Judaism, Islam, Buddhism, etc. There is many published literature about religion, spirituality and healing. Although the relationship between prayer and health well established, researchers have much to learn. We still do not know about the prayer and difficulties people have in saying their prayers in hospital. The present study was conducted to explore patients’ experiences of prayer in hospitals. Method: Using qualitative method (content analysis), semi-structured interviews were conducted with a purposeful sample of 33 patients drawn from hospitals affiliated to Ardabil University of Medical Sciences. The recorded interviews were transcribed verbatim. For data reduction, labeling Patients’ experience of prayer in hospital and finding analytical codes, content analysis method were used. Results: Following categories were identified in data analysis: barriers of saying prayer, facilities required for saying prayer, adjustment, outcomes of saying prayer in hospital and facilitating factors for prayer. Conclusion: Findings revealed that patients have problem in saying prayer as their main spiritual need, in hospitals. They unfortunately, do not receive any help in this regard. The study provides some recommendations for promoting the quality and quantity of saying prayer in hospital. نماز، عبادت، بيمار، بستری، بيمارستان Prayer, Worship, Patient, Hospitalized, Hospital 63 73 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-347-4&slc_lang=fa&sid=fa

fa تجربيات پرستاران در اداره درد کودکان Nurses` Experiences of Pain Management in Children پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: اداره درد يکی از حقوق مهم کودکان و يکی از اولويت‌های درمان است. تسکين درد از بروز عواقب ناگوار و عوارض جدی پيشگيری می‌کند و نويد بخش رشد و تکامل طبيعی نسل آينده است. پرستاران از جمله افراد کليدی هستند که بيشترين ارتباط را با کودکان دردمند دارند و با بررسی و درمان درد کودکان می‌توانند از بروز مشکلات بعدی پيشگيری کنند. مطالعه تجربيات آنان نقش ارزنده‌ای را در چگونگی اداره درد ايفا می‌کند. هدف از اين مطالعه بررسی تجارب پرستاران از درد کودکان است. روش: پژوهش حاضر کيفی و روش آن پديده‌شناسی است در اين روش تجربيات 19 پرستار شاغل در بخش‌های مختلف داخلی-جراحی و عفونی کودکان يکی از بيمارستان‌های شهر اصفهان در ايران، با استفاده از روش مصاحبه جمع‌آوری گرديد. نمونه‌گيری به صورت مبتنی بر هدف انجام شد و با استفاده از روش کلايزی، داده‌ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: تجارب پرستاران در دو حيطه اصلی بررسی و به کارگيری اقدامات درمانی مورد پژوهش قرار گرفت. يافته‌های حاصل از تجارب پرستاران در 3 مفهوم محوری توانايی شناسايی، واکنش و باورها و هفت زير مفهوم شامل آگاهی از واقعيت درد، اهميت نقش مراقب، وابستگی به دارو، صبر داشتن، تعاملات بين فردی، باورها نسبت به دارو نما، نگرش منفی نسبت به حضور مادر حين پروسيجرها قرار گرفت. نتيجه‌گيری: تجارب پرستاران نشانگر توانايی و آگاهی آنان از ماهيت درد، عوامل مؤثر بر آن و درک نقش مادر می‌باشد. مطالعه تجربيات آنان سرمايه‌ای ارزنده‌ای در جهت اداره بهتر درد است. بنابراين ضرورت دارد که در برنامه‌ريزی‌های آموزش پرستاری به موضوع درد در کودکان توجه بيشتری مبذول گردد و دوره‌های آموزش اداره درد برای تربيت پرستاران مجرب و ورزيده در نظر گرفته شود. علاوه بر اين، مشارکت و نقش پزشکان در اداره درد کودکان نيز مدنظر قرار گيرد و همچنين جهت اجرای استانداردهای اداره درد شرايط و تسهيلات مناسب مهيا گردد. Background: Pain Management is an important children right and a priority in treatment. Pain alleviation prevents severe complications and side effects and provides the children, a normal growth and development. Nurses are the key personnel who have the most interactions with pain experiencing children. They can prevent further problems by assessing and managing pain. Studying their experiences could play a valuable role in managing pain. The present study aimed at exploring the experiences of nurses of pain management in hospitalized children. Methods: A phenomenology study was recruited to conduct the study. In-depth interviews were undertaken with a theoretical purposive sample of 19 nurses working in medical-surgical and infection pediatric wards in a hospital in Esfahan. The data analysis using Coallizzi seven-stages method. Results: Nurses` experiences were studied in two main areas of assessments and interventions. Three major themes were identified namely: the ability of detection, reaction and beliefs. The sub-themes included: being aware of pain reality, caregiver role, medication dependency, having tolerance, interpersonal interaction, beliefs regarding placebo, negative attitude to mother’s attendance during procedures. Conclusion: Nurses’ experiences reflect their abilities and knowledge of pain, the influential factors and understanding the mother role. Studying their experiences is a valuable contribution in better pain management. So, it’s necessary to pay more attention to the pain subject in nursing curriculum and providing pain management educational programme to train experienced nurses. The role of physician and their participation should be considered in managing children’s pain. The required facilities and condition for applying standards of pain management should be provided as well. تجربه پرستاران، اداره درد، کودکان Nurses` experiences, Pain management, Children 75 86 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-358-2&slc_lang=fa&sid=fa

fa ارتباط حمايت اجتماعی درک شده و کيفيت زندگی در بيماران تحت همودياليز Relationship between perceived social support and quality of life in Hemodialysis patients پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: کيفيت زندگی بيماران تحت همودياليز، همواره تحت تأثير اختلالات جسمی، روانی- اجتماعی و تغييرات سبک زندگی اين گروه می‌باشد. به نظر می‌رسد حمايت اجتماعی درک شده بتواند در بهبود کيفيت زندگی اين افراد دخالت نمايد. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط حمايت اجتماعی درک شده و کيفيت زندگی در بيماران تحت همودياليز انجام شد. روش: اين مطالعه از نوع همبستگی - توصيفی بود. 202 بيمار مبتلا به نارسايی مزمن کليوی تحت درمان با همودياليز مراجعه‌کننده به بخش‌های همودياليز مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی ايران از طريق تمام سرشماری در اين مطالعه شرکت کردند. داده‌ها با بهره‌گيری از بخش دوم پرسشنامه منابع شخصی و ابزار کيفيت زندگی فرانس و پوورس طی چهار ماه جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS v.14 تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد بيشتر بيماران از سطح بالای حمايت اجتماعی درک شده (9/64%) و کيفيت زندگی مطلوب (54%) برخوردار بودند. حمايت اجتماعی درک شده با بعد سلامتی و عملکرد (05/0p≤ و65/0=r)، اقتصادی- اجتماعی (05/0p≤ و67/0=r)، روانی- معنوی (05/0p≤ و63/0=r) و خانوادگی کيفيت زندگی (05/0p≤ و51/0=r) در ارتباط بود. علاوه بر اين کيفيت زندگی کلی با حمايت اجتماعی درک شده ارتباط معنادار آماری داشت (0001/0= p، 72/0=r). نتيجه‌گيری: حمايت اجتماعی از طريق فراهم کردن تجربيات مثبت، رضايت از نقش‌های اجتماعی و افزايش سازگاری با شرايط تنش‌زا در بيماران تحت همودياليز می‌تواند سبب بهبود کيفيت زندگی آن‌ها شود. وجود ارتباط بين کيفيت زندگی و حمايت اجتماعی درک شده، لزوم توجه پرستاران به منابع حمايتی بيمار را آشکار می‌سازد. بنابراين پرستاران بايد برنامه‌هايی را در جهت افزايش درک حمايت اجتماعی در بيماران تحت همودياليز فراهم ساخته و از اين طريق به بيماران در بهبود کيفيت زندگی آن‌ها کمک نمايند. Introduction: Quality of life in hemodialysis patient can be affected by Physical, psychosocial and lifestyle disturbances. It seems that perceived social support can improve quality of life in these patients. Therefore, this study aimed at determining the relationship between perceived social support and quality of life in hemodialysis patients. Method: This descriptive- correlational study was conducted with 202 patients with chronic renal failure, recruited through consensus method. They have been under hemodialysis treatment in one of the hemodialysis care units, affiliated to Iran University of Medical Sciences. Data were collected using the "Personal Resources Questionnaire 85" (PRQ-85) part 2 and The "Ferrans and Powers quality of life Index- dialysis version". All statistics were computed using the SPSS software (version 14). Result: Finding indicated that patients had a high perceived social support (64.9%), good quality of life (54.0%) and socio-economic condition (p≤0.65, r=0.05). Perceived social support was positively correlated with aspects of health and function (r =0.65, p≤0.05), socioeconomic (r = 0.67, p≤0.05), psychological-spiritual (r = 0.63, p≤0.05), and family subscales of quality of life (r=0.51 p≤0.05). Total quality of life was also significantly correlated with perceived social support (r= 0.72, p<0.0001). Conclusion: Social support can promote quality of life by providing hemodialysis patients, positive experiences, socially rewarding roles, or improved ability to cope with stressful events. Association between quality of life and perceived social support indicates the need for giving more attention to support resources of these patients by nurses. Based on these findings, nurses should provide plans to increase perceived social support in hemodialysis patients and by this, help the patients to improve quality of life. کيفيت زندگی، حمايت اجتماعی درک شده، همودياليز Quality of life, Perceived social support, Hemodialys 87 97 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-437-2&slc_lang=fa&sid=fa

fa بررسی رضايت دانشجويان و مدرسين پرستاری و مامايی از به کارگيری سيستم آموزش الکترونيکی ترکيبی Satisfaction of Student and faculty members with implementing Blended-E-Learning پرستاری nursing آموزش پرستاری Nursing Education مقدمه: سيستم آموزش الکترونيکی ترکيبی با به کارگيری ابزارهای متنوع و فن‌آوری‌های پيشرفته سعی در بهبود کيفيت يادگيری دارد. هدف در اين پژوهش پس از طراحی و به کارگيری نظام آموزش الکترونيکی ترکيبی، تعيين ميزان رضايتمندی دانشجويان و اساتيد دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تهران از اين روش می‌باشد. روش: در اين مطالعه توصيفی- مقايسه‌ای، جمعيت هدف شامل اعضا هيأت علمی و دانشجويان پرستاری و مامايی مقاطع مختلف تحصيلی در دانشکده پرستاری و مامايی دانشگاه علوم پزشکی تهران بودند. 17 نفر از مدرسينی که داوطلب شرکت در طرح بودند دروس خود را به شيوه الکترونيکی ترکيبی آماده و اجرا نمودند. در مجموع 22 درس (45 واحد درسی) از دروس مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی پرستاری و نيز کارشناسی و کارشناسی ارشد مامايی به شيوه الکترونيکی ترکيبی در نيمسال اول 88-1387 اجرا و نظرات دانشجويان و مدرسين از اين شيوه با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته و مقياس ديداری مورد بررسی و تجزيه و تحليل قرار گرفت. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS v.16 و با استفاده از آزمون‌های توصيفی (فراوانی و درصد) و آزمون‌های غير پارامتريک (ويلکاکسون) مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: از مجموع 181 دانشجويی که در اين مطالعه به پرسشنامه پاسخ دادند (پاسخ‌دهی 2/82%)، 4/67% از اجرای برنامه ابراز رضايت کامل داشتند و 3/24% از دانشجويان از آموزش به شيوه الکترونيکی ترکيبی ابراز نارضايتی نمودند. همچنين رضايت دانشجويان از 4 محور (مسايل فنی و ساختاری، مسايل مربوط به يادگيرنده، مسايل مربوط به طرح درس و محتوا و مسايل مربوط به حمايت از يادگيرنده) مورد بررسی قرار گرفت. 2/88% مدرسين نيز از به کارگيری اين شيوه در تدريس ابراز رضايت کامل داشتند. هم دانشجويان و هم مدرسين استفاده از روش الکترونيکی ترکيبی را به روش رايج تدريس ترجيح می‌دادند (001/0=p). نتيجه‌گيری: با توجه به اين که سيستم آموزش الکترونيکی ترکيبی با امکان انعطاف‌پذيری در يادگيری و با قابليت بهره‌گيری از مزايای هر دو روش آموزش حضوری و الکترونيکی رضايت مدرسين و دانشجويان را در پی داشت پيشنهاد می‌گردد که به عنوان يک روش ارايه آموزش مؤثر در دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور مورد توجه قرار گيرد. ضمن آن که به جنبه‌های افزايش تعامل و روش‌های ايجاد انگيزه در آموزش الکترونيکی ترکيبی توجه بيشتری گردد. Introduction: Blended-E-Learning system utilizes various methods and advanced technology to improve learning quality. This study aimed at assessing students’ and faculty members’ satisfaction with blended-e-learning system which was developed within some courses in School of Nursing and Midwifery of Tehran University of medical Science. Methods: The study was carried out using a descriptive-comparative method. Volunteer teachers (n=17) in different programmes (BS, MS and PhD) designed their courses appropriate with blended-e-learning system. In total, 22 courses (45 credit points) of bachelor, master and PhD in Nursing as well as bachelor and master in Midwifery were presented through blended-e-learning system in first semester of educational year, 2008-2009. A self-constructed questionnaire of satisfaction was used the collect the data at end of the semester. All statistics were computed through the SPSS software (version 16) using descriptive (frequency, percentages) and non-parametric statistical tests (Wilcoxon test). Results: A total of 181 students answered the questionnaire (with a response rate of 88.2%). 67.4% students were highly satisfied with the system while 24.3% were dissatisfied. Students’ satisfaction was assessed within four domains of structure and practical issues learner related issues curriculum and content related issues and learner support related issues. Among faculty members, 88.2% were well satisfied with teaching in blended-e-learning system. Both students and faculty members preferred blended-e-learning system to conventional method (P<0.0001). Conclusion: Considering the learning flexibility of blended-e-learning system and provided opportunity in taking advantages of face to face and electronic education, both which resulted learners and teachers’ satisfaction, the study recommends blended-e-learning system as an effective method of education to be used in universities of medical sciences in the country. It’s suggested to pay specific attention to enhance the interaction and motivation in blended-e-learning education. . آموزش الکترونيکی ترکيبی، رضايتمندی، دانشجويان پرستاری و مامايی، اعضای هيأت علمی Blended-e-learning, Satisfaction, Nursing and midwifery students, Faculty 99 109 http://www.ijnr.ir/browse.php?a_code=A-10-423-4&slc_lang=fa&sid=fa