شيوع افسردگى در زنان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی شهر رفسنجان
مريم هادوى ، صغرى على دلاکى ، محبوبه هلاکويى
چکيده
مقدمه: افسردگى از شايعترين اختلالات روانى در بزرگسالان است. اين بيمارى غالباً با اختلال در کار، ناتوانى در فعاليت و پایين بودن بازده کارى همراه است و هزينههاى بالايى را بر جوامع تحميل ميکند. تقريباً نيمى از جمعيت هر جامعه را زنان تشکيل مى دهند. شيوع افسردگى در زنان بيشتر از مردان است. هدف اين مطالعه تعيين شيوع افسردگى در زنان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی _ درمانی شهر رفسنجان بوده است تا بدين وسيله بتوان زنان در معرض خطر را تشخيص داده و با حمايت و افزايش آگاهى آنان، سلامت جامعه را بهبود بخشيد.
مواد و روش کار: اين مطالعه از نوع توصيفى مقطعى بوده است. جمعيت مورد مطالعه را زنانى تشکیل می دادند که در سه ماهه سوم سال 1382 به مراکز بهداشت شهر رفسنجان مراجعه کردند. مجموع مراجعه کنندگان 350 نفر بودند. اطلاعات مورد نياز توسط پرسشنامه جمعآورى شد. نتايج با استفاده از آزمون آمارى مجذور کاى تجزيه و تحليل گرديد.
يافتهها: در جمعيت مورد مطالعه شيوع افسردگى خفيف 18 درصد، افسردگى متوسط1/19 درصد و افسردگى شديد 3/4 درصد بود. ميزان افسردگى شديد در گروه سنى زير30 سال، 30 تا 40 سال و بيشتر از 40 سال به ترتيب 3/2، 9/4 و 9/6 درصد بود. افسردگى شديد در زنانى که تحصيلات دانشگاهى داشتند، وجود نداشت (034/0=p). افسردگى در شاغلين 5/35 و در خانهدارها 7/42 درصد بود (012/0=p). 6/70 درصد از کسانى که در مرحله افسردگى شديد قرار داشتند، وجود سابقه افسردگى در خانواده را ذکر کردند (000/0=p). ارتباط معنيدارى بين سن، وضعيت تأهل، شغل همسر و ميزان درآمد خانواده با شيوع افسردگى وجود نداشت.
بحث و نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد شيوع افسردگى در زنان خانهدار، سنين بالاى 40 سال، مجردها و زنانى که همسرشان درآمد ثابت نداشته است، بيشتر بوده است از اين رو به نظر ميرسد که تأمین بهداشت روانى زنان به حمايت و اطلاع رسانى بيشتر نياز دارد.
واژههاى کليدي: زنان، شیوع افسردگى، مراکز بهداشتی درمانی